.jpg)
Τον γνώρισα από κοντά το 96-97… Κάπου εκεί…
Η Άλκηστη, η γραμματέας του στη Virgin, με πήρε στο τηλέφωνο. «Ο κ.
Πετρίδης θέλει να σας δει».
Αδύνατον, σκέφτηκα. Τι να θέλει από εμένα ο Πετρίδης;
22 χρόνια είχα συμπληρώσει ήδη ως ακροατής του. 22 χρόνια;
Στην αλλαγή μου από την παιδική μου ηλικία στην εφηβεία. Ναι, ήμουν κοντά στα
11 όταν τον πρωτοάκουσα. Και τότε δεν ήταν αστεία αυτά, έτσι;
Ροκ μόνο από τον Αμερικάνο της Βάσης άκουγες.
Κι ο Γιάννης έφερνε μέσα από τα ελληνικά ερτζιανά τον Hendrix, τους Stones, τους Sex Pistols… Τους τελευταίους,
καθώς πρωτόβγαιναν με όλο εκείνο το εκρηκτικό ρεύμα που παράσερνε τα πάντα
τότε. Το punk!
Και για να ξέρεις… Τότε, περιοδικά δεν είχαν βγει ακόμα. Ο
Γιάννης έβγαλε το πρώτο περιοδικό της προκοπής για μουσική. Το Ποπ & Ροκ με
τον Hendrix στο εξώφυλλο! Τι απόκτημα κι αυτό! Το έδειχνα περήφανος σε
όλους τους φίλους μέχρι και πρόσφατα. Κι ανατρίχιαζα. Κι ανατριχιάζω.
Οι άλλες εκπομπές έπαιζαν ακόμα το ροκ της περασμένης
δεκαετίας σα να ήταν το πιο φρέσκο πράγμα. Σκέψου… Λίγα χρόνια μετά, θυμάμαι,
ένα τεύχος του Ήχου έβαζε δίσκο του μήνα το Strange Days των Doors! Κατάλαβες; Που είχε
βγει δέκα χρόνια πριν!
Κι ο Γιάννης μου μάθαινε τους Pistols, τους Ramones, τους Buzzcocks, τους 101ers και τους Clash (γνωστός κριτικός τότε σε άλλο
περιοδικό έγραφε ότι παίζουν ξεκούρδιστα!), τον Ian Dury, τον Elvis Costello, παρουσίαζε ένα
κονσέρτο της Stiff Records,
άνοιγε παράθυρα διάπλατα σε ένα μαγικό κόσμο.
Με έμαθε να μη σνομπάρω την disco στην εποχή
ροκάδων-καρεκλάδων. Να λατρέψω τη Donna Summer ως μία μεγάλη soul φωνή, τους Chic
ως επανάσταση στη μαύρη –και όχι μόνο- μουσική.
Με βοήθησε να γνωρίσω από κοντά τους Soft Cell και παρολίγο να κερδίσω
και μία κιθάρα των Blue Oyster Cult μέσα από ένα μαραθώνιο διαγωνισμό του όταν ήλθαν να παίξουν
στην Αθήνα.
Έφερε για πρώτη φορά στα αυτιά μου το Remain In Light των Talking Heads και λίγο νωρίτερα το Psycho Killer.
Με έβαζε να παίρνω τηλέφωνο για να ψηφίζω στις περίφημες
μονομαχίες του μουσικών και συγκροτημάτων…
Χάθηκα στις αναμνήσεις…
Συναντήθηκα με το Γιάννη την επόμενη ημέρα στο γραφείο του
στη Virgin. Ένα γραφείο
πνιγμένο στα βινίλια, τα CD
και τα μουσικά βιβλία. ΚΙ ενώ μιλούσαμε, άκουγε αδιάκοπα μουσική. Και ξαφνικά,
ενθουσιαζόταν. Τα μάτια του φωτίζονταν. Ανέβαζε τον ήχο. «Άκου αυτό!», μου
έλεγε σαν τον κολλητό μου όταν ήμουν στα 16. «Κώστα, Τάσο, Χρήστο!», φώναζε τους
συνεργάτες του… «Ακούστε! Καταπληκτικό! Να το προωθήσουμε αυτό!». Και δεν ήταν
οι U2 ή ο Peter Gabriel, ας πούμε. Ήταν οι Gomez…
Και τι ήθελε ο Γιάννης από εμένα; Να δει ποιος είναι αυτός ο
περίεργος που βγαίνει στο Internet
και γράφει για μουσική και οι επιλογές του του «κόλλαγαν». Με είχε
παρακολουθήσει. Όπως και ό,τι άλλο υπήρχε στο Internet. Όπως και όλους μας όσους
γράφαμε για μουσική είτε στα έντυπα είτε στο Internet, που μόλις είχε αρχίσει να μαθαίνει, να παρακολουθεί.
Ο Γιάννης Πετρίδης είναι ένα παιδί. Έτσι τον γνώρισα. Ένας έφηβος
που ενθουσιάζεται, απογοητεύεται, αγαπάει. Αγαπάει και δίνεται με πάθος στη
μουσική.
Ακόμα έχω στη μνήμη μου την εικόνα του Γιάννη να τρέχει πίσω
από τα παρασκήνια την ώρα που η PJ Harvey
ετοιμαζόταν να βγει στη σκηνή του Rockwave και να μου λέει γεμάτος θαυμασμό «Κοίταξέ την, μία σταρ,
μία θεά!». Και να στέκει δίπλα μας σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισής της αποσβολωμένος.
Ποιος; Ο Γιάννης που είχε γνωρίσει τους πάντες στο μουσικό στερέωμα. Ο Γιάννης
που ψήφιζε για το ποιος θα μπει στο Rock ‘n Roll hall Of Fame.
Μπορεί να ακουστεί υπερβολικό. Ο Γιάννης ήταν η
συναρπαστικότερη γνωριμία ανθρώπου της μουσικής για μένα. Νόμιζα, μέχρι σήμερα,
ότι ήταν η Patti Smith.
Μία γυναίκα ίνδαλμα της εφηβείας και των ώριμων χρόνων μου. Ανεξίτηλη μέσα μου.
Που όταν τη συνάντησα δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Όμως, αυτή ήταν μία
συνάντηση. Με το Γιάννη είναι μία ολόκληρη περιπέτεια ζωής που ξεκίνησε στα 10
μου και συνεχίζει ακόμα. Και τα επτά χρόνια μιας έμμεσης συνεργασίας με
ακολουθούν και θα με ακολουθούν.
Κι όπως έγραψα όταν έμαθα τον αποχαιρετισμό του από το
ραδιόφωνο και κάθε μέσο επικοινωνίας…
Δυστυχώς, η χυδαιότητα των κρατούντων επικράτησε...
Μέσα μου, αποχαιρετώ την αιώνια εφηβεία όχι, όμως, και τη
διεκδίκησή της ξανά.
Διότι, όσο υπήρχε η φωνή του Γιάννη Πετρίδη στο ραδιόφωνο ήμουν
έφηβος. Κάθε μέρα, 4-5 το μεσημέρι προς απόγευμα, γινόμουν έφηβος.
Γιάννη, σ’ ευχαριστώ.
Με αυτή τη μουσική άνοιγε για αρκετό καιρό την εκπομπή του…
Και μ’ αυτούς είναι μόνιμα ερωτευμένος…
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου